Arkadaşım’ın mimlemesiyle birlikte keşfettiğim harikulade bir yarışma var. Vodafone Türkiye’nin düzenlediği Vodafone Widget Yarışmasını sizlere anlatmak istiyorum.
Vodafone üst düzey yöneticileri ve alanında uzman jüriler tarafından yapılacak olan elemede ilk 3 kişiye Vodafone Türkiye’de staj ve ACER As5738G laptop; 4-10 arasına girenlere ACER As5738G laptop; 11-20 arasına girenlere Nokia N97 hediye ediliyor.

Ayrıntılı bilgi için : simdiseninsiran.com

First yeni çıkardığı FirstMix ürünü için bir kampanya başlatmış. Hani ekşi-tatlı aynı kutuda var ya o ürün. Kendini lezzetini kendin yarat diye de slogan koymuşlar. Bir de Facebook uygulaması yapmışlar. Oradan arkadaşlarını ‘mix’leyip eğleniyorsun falan. En çok mixleyenlere de FirstMix hediye paketi yolluyorlar.

Facebook Uygulaması için : http://apps.facebook.com/firstmix/

Fan Sayfası için : http://www.facebook.com/firstmix/

Nesrin Ö. Marmara Üniversitesi BÖTE’de (Bilgisayarlı Öğretim Teknolojileri Enstitüsü) Yard. Doç. olarak görev yapmakta. Onun sınavlar bir hayli ilginç. Sınavlar haliyle bilgisayar labarotuvarlarında gerçekleşiyor. Nesrin’in sınavların kopya çekmek serbest, yakalanmak da serbest ama kopya vermek veya paylaşmak yasak. Şöyle ki her öğrencisine bir CD dolusu (700mb) kopya hazırlaması ve sınavdayken bilgisayara takması için izin veriyor. Ama kesinlikle CD’nin bilgisayardan çıkmasına izin vermiyor. Eğer olurda bir gün Marmara Üniversitesi’nde BÖTE’ye düşerseniz aklınızda bulunsun (:

Sınavda gözetmen olmak aslında eğlenceliydi. Öğretmenlerimizden alıştığımız “kopya çekme”, “oğlum nedir o” gibi repliklerin yerini “CD-Rom’u açma”, “çıkar o flash diski” gibi replikler aldı. Her ne kadar sesli söyleyip antipatiyi üzerimde toplamak istemesem de Elif’le bol bol sessizce tekrarlayıp gülüştük.

Teyzesini anlatacak olursam eğer; çok şeker ve çok cana yakın bir insan. Öğretim görevlisi olduğundan mı yoksa kendi özelliği olduğundan mı bilmiyorum ama çok rahat iletişim sağlayabiliyorum kendisiyle. Teknoloji alanında eğitmen olduğu için de konuşacak bir çok şeyimiz oluyor haliyle. Açıkçası onunla tanıştığım gün ve perşembe günü oldukça gergindim. Sevgilimin teyzesiydi neticede. Kafamda hep “ya beni sevmezse, ya benden hoşlanmazsa, ya beni beğenmezse…” gibi bir çok düşünce dolanıp durdu. Tabii bu düşünceler gerilmeme sebep oldu. Nesrin yanımızdayken dönüp Elif’in yüzüne bile bakmaya korkar olmuştum. Ama nihayetinde teyzesi çok anlayışlı ve sıcakkanlı olduğu için şuan o gerilmelerimin ve düşüncelerimin ne kadar gereksiz olduğunu daha iyi anlıyorum. Benimle tanışmak istemesi de çok güzel bir duygu. Sanırım bundan sonra Nesrin’in de içinde olduğu bol bol günlük yazısı okuyacaksınız. Mutluyum, huzurluyum ve buradan iki harika gün geçirmeme vesile olduğu için Nesrin’e çooook ama çok teşekkür ediyorum. Sevgilim böyle harika bir teyzesi olduğu için çok şanslı (:

Aslında fikir bana ait değildi. Ancak içime sinmiş bir insanı öyle çok anlatmışım ki, birdenbire Tuna Nesrin’le tanışmak istedi. Sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi hissettiğimden, bana da ilginç gelmedi isteği. Konuyu Nesrin’e de açtım, çok sevineceğini söyledi, yalnızca resmi bir buluşma ayarlamamıştık. Salı sabahı karın erimesi sonucu benim apar topar karşı tarafa geçmemin ardından, Tuna’nın o gün buluşamayacağımızı öğrenmesi sonucu karşıya gelmeyi teklif etmesiyle spontane bir buluşma yaşamaya karar verdik.

Ben feci dalgalı, lodoslu denizde değişik bir deniz otobüsü yolculuğu sonucu Bostancı’ya geçtim, Nesrin beni iskeleden aldı, kahvaltı etmek için bir caféde oturduk.

Burada Nesrin’den biraz bahsetmek istiyorum. Bizim ailede Tuna’yı ilk öğrenen kişi olması hakkında biraz ipucu verebilir sanırım. Bir üniversitede araştırma görevlisi olmasının da etkisiyle genç ruhludur, inanılmaz eğlencelidir, hayvansever, feminist, ve gerçek anlamda ‘iyi’dir. Bu iyiliğinin yanında konuşmaktan sesimiz kısılana kadar dedikodu yapabilir, annemle babama karşı komplolar çevirebiliriz. Ayrıca teknolojiden uzak tipik yurdum yetişkinlerinin aksine her yenilikten haberi vardır. Bekâr olması da gençliğini pekiştiriyor zannediyorum. İşte böyle mükemmel bir teyzedir. Teyze, ama ona adıyla hitap ediyorum ve Tuna da öyle yapıyor şimdilerde (:

Kahvaltı ederken mesajlarla Tuna’ya Tepe Naitilius’a gelmesini söyledim. Kadıköy’de büyük bir alış-veriş merkezi. Biz de Starbucks’ta oturup onu bekledik.

Tuna’nın geldiği anki yüz ifadesini unutmam herhalde. Öyle gergindi ki parmaklarını kıracak diye korktum. Bir beş dakika kadar birlikte geçirdikten sonra birbirleri hakkında birazcık izlenim edinebilsinler diye kahveleri almayı bahane edip baş başa bıraktım onları. Döndüğümde sohbeti koyulaştırmışlar, ortak alanları olan bilgisayar dünyası hakkında muhabbete girmişlerdi, öyle ki bir süre sonra ben Fransız kaldım.

Birlikte geçirdiğimiz yaklaşık iki saatin ardından, benim düşünceli (!) teyzem bizi yalnız bırakmak adına biraz vitrin bakacağını söyledi. Biz de sevgilimle Naitilius’un altını üstüne getirdikten sonra, tekrar Nesrin’le buluşup oradan çıktık, durağa kadar birlikte yürüdükten sonra Tuna’yla ayrıldık ve kendi otobüsümüze adım atar atmaz teyzemin yorumlarını aldım.

Veee neticeyi bildiriyorum: Neyse ki ilk sınav başarıyla atlatılmış, Tuna hayli aklı başında, hedefleri sağlam, bilgisayar bilgisi tam bir genç olarak tanımlanmış; vahşi cazibesi (!) ve kendine güveniyle de sevgili profiline uygun bulunmuştu… Ayrıca Nesrin’in öz be öz yeğeni bizzat ben olmakla beraber, Tuna’ya ettiği iltifatlar üzerine sevgilimin para yedirmiş olduğundan işkillendiğimi de belirtmek isterim =p

Tüm korkularımın aksine bana geçirttikleri huzurlu, gerilimsiz gün için Nesrin ve Tuna’ya çok teşekkürler…

Baktım uzun süredir bir şeyler yazmamışım, kendi kendime “ee artık zamanı geldi” şeklinde düşündüm ve güncel bir sorun hakkında yazı yazmaya karar verdim.

Malum çağımız bilgi ve iletişim çağı. Teknolojinin hızla ilerlemesiyle beraber artık etkin ve hızlı bir biçimde iletişimde kalabiliyoruz. Cep telefonları, cep bilgisayarları, notebooklar, netbooklar, hızlı internet derken neredeyse herkesin bir cep telefonu ve bir facebook hesabı oldu. İnsanların alışkanlıkları değişti, mesajlaşma, chat yapma gibi bir sürü alışkanlık kazanıldı. Ancak teknoloji bu kadar ilerlerken ciddi bir problemi de beraberinde getirdi. ‘Asosyallik…’ Örneğin, normal hayatta kendini rahatça ifade edemeyen bireyler teknolojinin ilerlemesiyle sanal ortamda bu problemlerinden kurtuldular. Ama akıllara da şu soru geliyor? Hep sanal hayatta mı devam edecek yaşam? Tabii ki hayır. Bir başka örnek vermem gerekirse eğer kendi yaşıtlarımda gözlemlediğim kadarıyla mesela şöyle olaylar gerçekleşebiliyor. Bir kızdan hoşlanan bir erkek yüzyüze konuşmaya cesaret edemiyor. Kızın cep numarasını buluyor (ee artık herkeste birer, ikişer var artık) ve mesaj atıyor. ‘SLM NBR?’. Bu şekilde iletişime geçiyor ve bazı problemleri ilk başta göremese de tetiklemiş oluyor. Mesela mesajla konuşuyor bu çiftimiz. Gayet rahatlar, birbirlerini tanımaya başlıyorlar falan filan. Daha sonra buluşuyorlar. Peki sonuç? Öküz ve tren misali bakışıyorlar. Haa romantik bir an yaşayıp da bunu konuşarak mahvetmek istemiyorlarsa bilemem. Bence günümüzün en büyük problemlerinden birisi budur. Bir diğeri ise gerçek hayatta dışlanmış, toplumdan itilmiş, egosunu tatmin edemeyen bireylerin sanal ortamda bu eksiklerini gidermeleri ve kendilerini mutlu etmeleridir. Mesela birisi çıkıp istediği gibi istediği kişiye saydırıyor. Kendi kişisel egosunu tatmin ediyor. Sonra mutlu oluyor. İyice sanal ortama bağlanıyor ve sonuç olarak da insan ilişkileri, kendini ifade etme, iletişime geçme gibi özellikleri köreliyor. Buyrun size kendisine bile faydası olmayan sorunlu birey modeli.

Toparlayacak olursam eğer teknoloji hızla gelişiyor ve hayatı kolaylaştırıyor. Fakat bununla beraber bir takım sorunları da beraberinde getiriyor. Öyle ki artık arkadaşlarımızı aramak yerine bir kısa mesaj atar olduk. ‘Gerçek’ iletişimi kaybetmeye başlıyoruz. Yüzyüze konuşmak yerine facebook’taki fotoğrafların altında yorumlaşarak konuşmayı tercih edenlerimiz bile var. Bu da başka bir ego tatmini ya neyse.

Benim gözlemlediğim bu sorunlara aslında bir karşı çıkan var. Geçen internette gezinirken rast geldiğim bir reklamdan bahsetmek istiyorum. Yeni Rakı’nın başlattığı bu reklam kampanyasında hedef gerçek anlamda, aynı ortamda insanların iletişime geçmesini sağlamak. Sloganları ise ‘Yeni İletişim Devi’. Baktım ve biraz inceledim. Çok hoşuma gitti. Günden güne artan bilgisayar bağımlılarını gördükçe böyle bir kampanyanın olması sevindirici oldu. Güzel de bir internet sitesi yapmışlar. Böylece yakup abi sayesinde sanal alem üzerinden de bir çok kişiye ulaşabilmeyi hedeflemişler. Yakup abi’ye bana bu değerleri tekrardan hatırlattığı için teşekkür ederim. Arada bir gerçek anlamda iletişime geçmemiz lazım ki samimiyeti ve diğer olguları sanallaştırmayalım.

Sabancı’nın sponsorluğunda gerçekleşecek çok şahane bir organizasyon olduğunu öğrendim. Arkadaşım bana haber verdi ve detaylıca anlattı. Olayın özüne gelirsek; şu adresteki fan sayfasına kendi videonuzu çekip yolluyorsunuz.

Videoda ‘Neden Sizi Seçmeliler?’ sorusuna cevap veriyorsunuz. Sadece tek bir şart var o da çekeceğiniz videonun ingilizce olması. Videonuzu fan sayfasına yükledikten sonra size düşen tek şey beklemek. Eğer kabul edilirseniz 8-10 Şubat tarihleri arasında Londra ‘da yapılacak olan One Young World organizasyonuna gitmeye hak kazanıyorsunuz.

Organizasyon hakkında bilmeniz gereken bir kaç şey daha var. Organizasyonun amacı tüm dünya gençlerinin dünyadaki sorunlar hakkında bir şeyler söyleyebileceği bir platform oluşturmak. Katılım dünya ülkelerinin nüfus oranlarına göre olacağından Çin ve Hindistan gibi kalabalık ülkelerden katılım daha fazla olacak.

Yeni aSosyal! Adım Elif Dönmez. ’95 Kadıköy doğumluyum ve oraya hala bayılıyorum. Ar-El Koleji mezunuyum, şimdi de Dede Korkut Anadolu Lisesi 9. sınıfta okuyorum ve çoğu 9. sınıf öğrencisi gibi ders çalışmaktan nefret ediyorum.

Şu aralar en sık yaptığım şey dedikodu (: Arkadaşlarımla olmaya bayılıyorum ama yalnız takılmayı da seviyorum. Yalnızken müziksiz harcadığım tek bir saniye bile yok, ders çalışırken, kitap okurken hep müziğimleyim. Favorilerim de Guns N’ Roses, Angels and Airwaves, Iron Maiden, Duman, Bon Jovi, Garbage, Judas Priest, Manowar, Megadeth, Metallica, Stratovarius ve tabii ki Pentagram. Gittikçe daha yumuşak türleri keşfediyorum, rock ve metale etnik müziğini karıştıran Orphaned Land mesela, ya da Teoman gibi.

Bunun dışında voleybol oynuyorum, sıkıldıkça Beşiktaş’a taraftarlık yapıyorum, lisanslı artistik patenciyken saçma bir sebepten bıraktım ama hala buza bayılıyorum. Sıkıldıkça patenlerimi ayağıma geçirip dakikalarca kaymayı, sonra buzlu pistte aşırı terlemeden soğuk almayı seviyorum (!)

Yıllardır roman, makale, deneme, ilgi alanlarımla alakalı veya değil, her şeyi okurken şimdilerde zaman darlığından daha seçiciyim. Türk yazarlardan Elif Şafak ve Ayşe Kulin idollerim, bunun dışında Buket Uzuner okurum. Yabancılardan Adam Fawer, Philippa Gregory, Christian Jacq gibi belli serileriyle ün kazanmış yazarları seviyorum. Klasiklerden hoşlanmıyorum, daha güncel yazıları tercih ediyorum. Nazım Hikmet gibi putlaştırdığım birkaç şair dışında, şiir de sevmiyorum.

Okumak kadar yazmaktan da hoşlanıyorum. Yıllardır hayatımın çoğu karesine eşlik eden günlükler tutuyorum.

Yıllarca kemana başlayıp bıraktıktan sonra, dinlemenin çalmaktan daha sempatik olduğunu keşfettim, şimdilerde hiçbir enstrümana bulaşmıyorum o yüzden (:

Bu yeni yazarla tanışmanız içindi. Devamı alışma sürecinde, diğer yazılarımda.

Mutluyum be güzelim! Her ne kadar senle daha tanışamamış olsak da, konserlere gidip beraber çılgınca şarkı söyleyememiş olsak da, bir cafede oturup kahvemizi yudumladığımız anda gözlerinle çatışırken vurulup, faili belli bir cinayete kurban gitmiş olmasam da, Beşiktaş’tan Emirgan’a kadar kol kola yürümemiş olsak da, bir bankta oturup omzuna yaslanmamış olsam da, Tophane’de beraber bir nargile içmemiş olsak da, Eminönü’nde balık ekmek yememiş olsak da, günün batışını Kabataş’tan Üsküdar’a vapurla geçerken izlememiş olsak da, Kapalıçarşı’dan Sultanahmet’e yürürken turistlere yol tarif etmemiş olsak da, Feriye Sineması’nın koltuklarında bir filmin başrolü olup hayaller kurmamış olsak da, ”Hadi kalk!” dediğimde bir koşu boğaza gidip çayımızı yudumlamamış olsak da, Ortaköy’de oturup martıların salsasına eşlik etmemiş olsak da Mutluyum be güzelim! Biliyorum bir gün geleceksin. Senle tanışacağım ve bunları beraber yapacağız. Biliyorum geleceksin ve o günü bekleyeceğim… Bekliyorum…

Bir gün gelirsen eğer tanışabilir miyiz ‘Sevgilim!’..?

Uzun zaman oldu bloga yazı yazmayalı. Oturdum, biraz düşündüm ve beni daha iyi tanımanızı sağlayacak bir şeyler yazmaya karar verdim.  Son zamanlarda vaktimi farklı bir şekilde değerlendirmeye başladım.  Havaların soğumasından dolayı evin dışarısında geçirdiğim vakit çok azaldı. Okul – Ev arasında mekik dokuyorum resmen. Evde geçirdiğim vakitlerde daima bilgisayar başında olurdum. Şu sıralar kitap okuyor ve test çözüyorum. Önceden de kitap okurdum ama şimdi deli gibi sardım. Elimden bırakmıyorum. Test çözmek gibi bir alışkanlığım yoktu lisenin ilk iki yılında. Ancak yaklaşan sınav ve geçen senelere göre düşen not ortalamamdan dolayı test çözmeye başladım. İşin ilginç yanı zevk de almaya başladım. İyi bir gelişme oldu benim açımdan.

Film ve müzik zaten tartışılamayacak derecede hayatıma entegre olmuş durumda. Evde, film izlemediğim bir haftasonu veya müzik dinlemeden geçirdiğim bir akşam olmadı henüz. Bir de diziler var tabi. Son zamanlarda neredeyse hiç izlemiyorum. Fakat onlarsız da olmuyor. Mutlaka haftada takip ettiğim herhangi bir dizinin bir bölümünü izliyorum. Halbuki arka arkaya dört, beş bölüm izlemeden vakit geçmezdi.

Tabii tüm bunların değişmesinde en büyük etken, bilgisayarımın harddiskindeki problem. Yeni harddisk aldım ve anakarta tanıtma kısmında sorun yaşadığım için problem iyice uzadı. Bir haftadır bilgisayarımdan uzak bir hayat sürmekteyim.

Bunların dışında okul dergimiz de olmazsa olmazlarımdan. Kafamın bir köşesine yerleşti ve sürekli o konuda çalışmalar yapmam için beni uyarıyor. Aslında dışarıdan bakıldığında her türlü aktivitede olduğum için biraz açgözlü gibi görünebilirim. Ancak öyle olmamın sebebi açgözlülüğüm değil, ileride hangi alanda devam edeceğime karar vermek için o alanları yakından tanımak.

Bu yüzden fotoğraf da çekiyorum, edebiyat ile de ilgileniyorum. Kısa film çekmek için senaryo yazıp diğer yandan da ekip kurmaya çalışıyorum. Bunu yaparken organize etmeyi öğrenmemin yanı sıra, filmlerin nasıl ortaya çıktığı hakkında da fikir sahibi oluyorum. Müzikle uğraşmaya başladım ama bu ileride müzisyen olacağım demek değil. Sadece bir hobi. Aynen basketbolda olduğu gibi. Bu bağlamda bazı şeylere açıklık getirmeliydim. (:

Ne farkederdi bu saatten sonra? Yaşandı pişmanlıklar. Süzüldü gözlerden yaşlar. Zor değildi sessizliğin içinde koşarken çığlık atmak. Zor değildi iki dudağımın arasındaki çakmakla köprüleri yakmak… Her şey bir yalandan ibaret değil mi ki bu şehrin yüksek duvarları arasında? Dün gülen gözler, bugün katili değil mi gülüşlerimin asılı duran duvarda?

Ne farkederdi bu saatten sonra? Yapıldı hatalar. Bir mendil yok ki silinsin pişmanlıkla dolu yaşlar. Her şey bitti yine. Güneş doğdu doğudan, batıyor yine bu şehrin yüksek duvarlarının ardından. Mutluluk tarih sayfalarındaki kadar saf değil, aşklar sahte, dostluklar birer oyun. Herkes ama herkes bir şeyler peşinde… Ama kimse, hiç kimse bilmiyor sadakat hangi kapının eşiğinde…

Bir kişi… Sadece bir kişi özel hissettirebilir insana. Ezelden beri aşk demişler adına. Üç harfle kazınmış eski destanlara. Gel gör ki üç harf yetmez olmuş, biri oyuncak olmuş ellerde, diğeri yalan yanlış zevklerde savrulmuş. Tek bir harf kaldı geriye… Çırpınıyor, mutluluktan çok sadece aşkın acı tarafını yaşatıyor. Gözlerde çoğalıyor ve asla güldürmüyor. Filmler bile eskiden mutlu sonla biterdi. Kavuşurdu sevenler, şehrin yüksek duvarlarını yıkardı gülücükler. Maalesef olmadı, ne Leyla kaldı artık ne de Mecnun. Şiirlere taşındı, aşk hikayelerinde empati yapıldı. Ama kimse ne Leyla koydu sevdiceğinin adını, ne de Mecnun oldu yaşarken aşkını. Yeni bir güne daha hazırlanıyor bu şehir ve yüksek duvarları. Çatlak sıvaların ardında kim bilir daha ne kadar ağlayan var gözlerinden yansırken acıları. Gün geçtikçe bencilleştik, ne istediğimizi bilmeden bencilleştik. Bizim olsun her şey istedik. Açgözlüydük varoluşumuzdan beri, ama doyurmuyordu hiç bir şey bizim bu yalancı elleri. Fedekarlık yapmak zor. Herkesten beklemek anlamsız. Ve şimdi ben, bana özel hissettirebilen kişiye, o’na bir özür dilemeliyim. Ona her baktığımda özel hissetmek için bir özür dilemeliyim. Kelimelerle değil, sevgimden feda ederek dilemeliyim. Keşke başka bir şehirde başka duvarların arkasında karşılaşabilseydik. Belki o zaman fedakarlık edebileceğimiz şey sevgimiz değil açgözlülüğümüz olurdu. İstanbul bir kez daha haykırdı. Çırpınışlarım onun haykırışı kadar ses çıkaramadı. Duvarları yıkamıyorsak, yakmak gerek bazen köprüleri…